Wat is M.B. Project - karateclubhulst.nl

Ga naar de inhoud

Wat is M.B. Project

Foto en Film > Mont Blanc Project


Tekst geschreven voor publicatie op website van Nederlandse Federatie voor Krijgskunsten.
Gepubliseerd: juli/augustus 2014
Auteur: Dennis Lansu

Karate club hulst op top Mont Blanc

Karate club Hulst viert dit jaar in oktober zijn veertig jarig bestaan. Reden om een heel jaar lang activiteiten te organiseren voor alle leden, jong en oud. De club, die ooit werd opgericht door Eddy Bosschaert, telt 55 leden. Vijf van hen besloten om  tijdens dit feestjaar een bijzondere uitdaging aan te gaan. In juni deden ze een poging om de top van de Mont Blanc te bereiken.

Het idee was niet nieuw. 10 jaar geleden hebben 5 leden van karate club Hulst reeds de Mont Blanc beklommen. Al een tijd liep toen één van de trainers, Dennis Lansu, rond met het idee dat het leuk zou zijn om bij het 30 jarig bestaan van de club op de top van de Mont Blanc te staan. Op dat moment was hij de enige met de nodige alpine ervaring. Dat veranderde toen Fons de Rijk zich aansloot bij de club. De ervaring en kennis die ze hadden was genoeg om met een kleine club van mensen de eerste poging naar de top te wagen. Langs de Normaalroute lukte het dat jaar om met 4 leden van de club op de top te staan.

De Mont Blanc is, anders dan velen denken, niet de hoogste van Europa. De Elbroes in de het Kaukasus gebergte ligt geografisch gezien binnen de grenzen van Europa. En is met 5642 meter ruim 800 meter hoger.


10 jaar later, bij het zoeken naar activiteiten om het feestjaar te bekronen kwam weer het idee naar boven om de beklimming over te doen. Dan rijst de eerste vraag: wie wil er mee? Hierbij is het niet alleen wie "wil" maar ook "kan" er mee". De beklimming van de Mont Blanc is namelijk niet zo maar een weekendje weg en een bergje opwandelen. Fysieke en technische voorbereiding nemen heel wat tijd in beslag. Uiteindelijk werden vijf mensen gevonden die het helemaal zagen zitten. Drie mensen van de vorige succesvolle poging. Fons de Rijk, Peter van de Manacker en Dennis Lansu werden aangevuld met Koen Valckx en Katrien Messens, de laatsten ondertussen ook al met alpine ervaring.
Men sprak af dat ieder voor zich fysiek aan de slag ging om de vereiste conditie te behalen. Ieder ging volgens eigen planning aan de slag in de sportschool, op de fiets of al hardlopend. Tussendoor werden gezamenlijk, met volle bepakking, enkele GR routes in de Ardennen afgelegd met afstanden van meer dan 25 km. Dit om te wennen aan lang fysiek bezig zijn met bepakking en om hoogtemeters in de benen te krijgen. Daarnaast werden touw en klimtechnieken geoefend op de klimmassieven in de Ardennen.

De Zwitserse bergloper Pierre-Andre Gobet is de snelste die ooit de top bereikte. Hij startte op de markt in Chamonix, liep naar de top via de Mulets-route, en stond 5 uur 10 minuten en 14 seconden terug op de markt. Een ongelooflijke prestatie.

Zonder eerst te wennen aan de hoogte is het bijna onmogelijk om een berg met de hoogte van de Mont Blanc te beklimmen. Vooral voor ons Nederlanders die leven op zeeniveau is hoogtegewenning verreist. Het zuurstof gehalte daalt naarmate je hoger komt. Je lichaam heeft tijd nodig om zich hieraan aan te passen. Doe je dit niet dan bestaat er reële kans op hoogteziekte met alle gevolgen van dien.
Het Zwitserse deel van het Mont Blanc Massief werd gebruikt om te wennen aan de hoogte en om alpine technieken te verfijnen met het beklimmen van enkele toppen. Naast de beklimmingen werden noodprocedures geoefend en bijgeschaafd. Absoluut nodig om te kunnen reageren in noodsituaties. Dit kan bijvoorbeeld iemand zijn die een val maakt in een gletsjerspleet. De rest van de touwgroep moet dan precies weten wat te doen om de gevallen persoon terug omhoog te krijgen, maar ondertussen ook zelf veilig te kunnen werken. Het thuis of in de Ardennen oefenen van deze technieken kan, maar niks is reëler dan hoog in de bergen oefenen met de ijskoude wind rond je oren terwijl iemand van de groep werkelijk in een gletsjerspleet is gaan hangen.
In de vroege morgen van donderdag 26 juni werd er begonnen met een poging om de top de halen. Op dat moment waren er 4 leden van de groep over. Katrien had in de voorbereiding toch net iets te veel last van de hoogte gehad en besloot vanwege haar eigen veiligheid en die van de groep niet mee te gaan. Anders dan de eerste keer werd nu gekozen voor de Trois Monts Route. (de 3 toppen route) Bij deze route gaat men eerst over twee andere toppen alvorens aan het laatste stuk van de Mont Blanc te beginnen. De weersomstandigheden waren goed. Dat betekent een heldere hemel en vorst. Dit laatste omdat dan de sneeuw vast ligt en er minder kans is op lawines. Ook het voortbewegen in de vast bevroren sneeuw gaat sneller. Samen met een aantal andere touwgroepen werd de Mont Blanc du Tacul. De eerste van de drie toppen beklommen.  Dit eerste stuk deed gelijk een beroep op alles wat de groep in huis had. Een flink stijgingspercentage, het overschrijden van een flinke gletsjerspleet en het voortbewegen in diepsneeuw. Dat laatste lijkt op 2 stappen vooruit anderhalve stap terug doordat je terug naar beneden zakt. Bij het overschrijden van de gletsjerspleet zakte een deel van de overbrugging naast de groep in. Je beseft op zo’n moment hoe klein je bent en hoe afhankelijk van de conditie van de gletsjer. De top van de Tacul bleek volledig verijst te liggen. Dit betekende voortbewegen met twee ijsbijlen die je iedere keer in het ijs voor je kapt en waaraan je jezelf als het ware optrekt, terwijl je je stijgijzers met de voorste pinnen in het ijs moet "rammen". Ondertussen waaide er een flinke wind die er voor zorgde dat de gevoelstemperatuur daalde tot Siberische hoogte. (vreemde woordspeling) Heel de groep was opgelucht toen dit eerste zware stuk voorbij was. De beklimming van de Maudit was de tweede uitdaging. De zon was ondertussen op en zorgde voor een beetje warmte wanneer men uit de wind stond. De helling van de Maudit bezorgde de groep, naast de toenemende hoogte, twee moeilijke stukken. Halverwege was door afscheuring van de gletsjer een flinke spleet ontstaan. Enige manier om er aan de andere kant uit te komen was het traverseren van een loodrecht stuk ijswand. Het tweede moeilijke stuk waren de laatste 50 meter naar de topgraat. Een helling van 45 graden met bevroren ijs. Op de top van de Maudit was de groep ondertussen ongeveer 4500 meter hoogte gekomen. Hier begin je de hoogte echt te voelen. Enigszins demotiverend is dat je na het behalen van deze hoogte weer een eind terug naar beneden moet om vervolgens aan de laatste klim te beginnen. Technisch een niet moeilijk stuk, maar de vermoeidheid had op dit laatste stuk echt toegeslagen. De groep sleepte zich die laatste paar 500 hoogtemeters naar boven. En dan eindelijk, om één uur in de middag na elf uur klimmen, stond Karate Club Hulst op 4810 meter op de top. Hoewel je als team naar boven gaat, is de beleving op de top toch ook een beetje persoonlijk. Ieder op zijn eigen manier. De aanblik van de witte toppen en valleien rond je, wolkenformaties waar je bovenop kijkt, de nasleep van het lichamelijk en mentaal afzien, maar ook het immense besef van wat je net bereikt hebt. De vlag van de karateclub werd uitgerold en er werd een groepsfoto genomen. Tijd om terug te keren. Paradoxaal genoeg sta je maar ongeveer een kwartier op de top, en dit na elf uur bezig te zijn geweest.

In juni dit jaar werden de bergschoenen van een klimmer gestolen in een berghut. De klimmer is uiteindelijk door een helikopter van de berg gehaald. Dit omdat je zonder schoenen, waar stijgijzers onder komen te zitten, bepaalde routes niet kunt doen. Ook zijn de temperaturen vaak zover onder nul dat de voeten van de klimmer zouden bevriezen.

De terugweg werd langs de "Normaal route" gedaan. Waarna werd geslapen op 3800 meter in de Gouter hut. De volgende dag werd het laatste stuk afgedaald richting het dal. Karate club Hulst, en zeker de 5 leden van het klimteam, zijn weer een ervaring rijker. Wie weet over 10 jaar, met het 50 jarig bestaan, welke uitdaging we dan aangaan.



Terug naar de inhoud